بیشترین قدمی که برداشتی.....

الهی فدات بشم، که یک کمی تنبل هستی و به سختی قدم برمی داری و روز به روز به تولد 1 سالگی ات نزدیک تر می شی ولی از راه رفتن کاملت خبری نیست.... ( اگه مامان جونی بشنوه که چنین حرفی زده ام، سریع می گه دخترم اصلا هم تنبل نیست و به وقت و موقع خودش راه می افته.)

بیستم فروردین برای شام خونه عزیز اقدس شون بودیم، که خانوم خانومای ما ایستاده به پشتی تکیه داده بود و بقیه افراد هم در حال تلویزیون دیدن بودن که ناگهان دیدم همه یک جورایی دهنشون بند اومده و بعد از چند لحظه با صدای بلند برات دست زدند و قربون صدقه ات رفتند....

بله عزیزم، مثل اینکه وقتی توی حال خودت بودی، بدون اینکه متوجه بشی راه افتاده بودی و نزدیک به 2 متر رو راه رفته بودی و وقتی به وسط فرش رسیدی و متوجه شدی که همه نگاهت می کنن، سریع به زمین افتاده بودی.

من که موفق نشدم اون لحظه رو ببینم ولی همگی به ویژه بابا محمد خیلی ذوق کرده بودن...

خلاصه اینکه 20 فروردین سال 1391 هم برای ما یک تاریخ به یاد ماندنی شد: روزی که برای اولین بار سارینا جون بیشترین قدم زندگیش رو برداشت................